Çok sevimli ak bir buluttan başka bir şey değilsin, eski dallar arasına takılı kalmış.
Pavese
Şu koca yaşlı dünyada çok şeyin eksikliğini çektim. İlkokula başlarken sarı düğmeli kurdeleli borda montun, sayfası işaretlenmemiş yeni bir sınav kitabının, yeni ilk defa paketinden açılan bir oyuncağın. Okuldan gelince yemek kokan bir evin, sevgi dolu bir babanının.
Ama şu aptal dünyada ben bu 27 senede tek bir şeyin yokluğunu çekmedim. Arkadaşın. Beni sevecek destek olacak, kahkalarla gülecek, sisteme lanet okuyacak, çalışacak; beraber kazanacak, birlikte kaybedecek arkadaşlarım hep oldu.
Hep çok iyi insanlarla karşılaştım. Hep çok güzel candan bağlar kurdum. Hep içten bir şekilde birbirimizi destekleyecek başarılarımıza sevincek insanlar oldu. Düşersem tutacak kişilerle çevriliydi.
Şimdi ben hayatımda ilk defa arkadaşsızlığın yokluğunu çekiyorum. Çok garip.
Marifet bende değilmiş. Benim hayat yolumun çiçekli insanlarla karşılaşmasıymış.
Şu yeni okulumda maaşım, çalışma saatleri kurumsal kimlik her şey çok iyi. Gelgelim şu aptal şehirde bir araya gelecek en bağ kurulmaz insanlar var.
Ben selam vermez kimse benimle konuşmuyor. Sürekli şikayet edip, birilerini çekiştiriyorlar. Dedikodunun sınırlarına girilmeden yapılacak iki dakikalık muhabbet yok. Bağ kuramıyorum. Üretmeyip tüketen insanlar. Özür dilerim ama bu hayatta gerçekleştirmek istedik bir şey yok. Bir kere olsun şunu yapalım, şu özel günde şunu üretelim yok.
yani demek istediğim. bizim elimizde bir insanın çoçukluğu var. yemin ederim o kadar değerli ki. bir çocukla çalışmayan anlayamaz. sen rayı attıran o adam gibisin. birinin hayat sapağını çiçekli bir yola çıkarabilirsin. bir çoçuğun ömrü boyunca tutanacağı o ip senin tek cümlen olabilir.
aman ben aptalım. üçüncü evim yok. iş benim tek evim. iş dişi hayatım kayboldu. çok yakın olduğum arkadaşlarım evlendi, başka şehre taşındı. eski okulumdakilerle de programımız uyuşmuyor. ya da uyuşturmuyorlar bilmiyorum.
geçen gün şehre çok iyi bir eğitimci seminer için geldi. gidelim dedim. 15 öğretmen bir kişi çıkmadı. eski okulum bütün öğretmenlerle toplanıp gitmiş. bende yalnız katılmak istemedim. gitseydim kendim değil mi.
kitap kulübü kuralım öğretmenlerle dedim yok :) workshopa katılmak isteyen var mı dedim yok :(
ilk kez iş arkadaşları işte arkadaşım oldu. tamam kabulleneceğim.
2 saatlik şehirde yakın bir arkadaşım var. oraya gidiyorum. aylık buluşmalar planladık. birde yazarken aklıma geldi. aslında rehberlikçi ve danışma ile olabilir kitap kulübü.
neyse yukarda alıntı yapyığım kitap bir rastlantı sonucu okuduğum ve çok güldüğüm alıntılar olan bir kitaptı. bayıldım.
Yazılarının en çok da girişini seviyorum. Estetik bir fotoğraf ve altında beni her seferinde kalbimden yakalayan bir alıntı. Keşke daha çok kitap içeriği paylaşsan da kitap listeme eklesem senin güzelim önerilerini (işte bir hayal). Ne şanslısın (maşallah) ve şansın yine döner (inşallah :). Ben de tam tersi, hep insan yokluğu çektim. Ah olmadı, destekleyecek insan yokluğu çektim. Şöyle dünyası dünyama yakın insan yokluğu. Çok bir şey de beklemedim bu arada. Arada kıymetlilerim oldu, olmazsa yaşanmasın bu hayat ne gerek var zaten. Ama girdiğim her ortam senin bahsettiğin insan profilleriyle doluydu. Bunda bence de kaderin eli gizli. Yoksa benim şanssızlığım da mantık dışı. Bağ kurmak benim hayatta en kıymet verdiğim ve en çok istediğim şeydi, ondan olmadı herhalde diye düşünürüm bazen. Artık ardını aramayı bıraktım. Neyse, en azından arkadaş yoksa güzel iş var hayatında. Zamanla boşluklar da dolar, o güzel insanlar yine gelir.
YanıtlaSilcanım ilkay bir senedir kitap okuyamıyorum. alıntımda yok. sen seviyorsun diye( önce bir kere daha dedin diye hatırlıyorum) arşivden bulup paylaştım alıntıyı ruh duygumu da çok iyi yansıtıyor.
Silbazen neyi ararsın onu bulursun diyorlar, bazen aradığın şey senden kaçar aramayı bırak diyorlar. bende bırakacağım galiba :)
yaşamının ileri yolları sana çok ama çok güzel insanları karşılaştırsın umarımm
olsun bu günler de geçer :)
YanıtlaSilumarımm
Sil