Düğün dernek ne gerek !

Balıkçı Sonerde
Asma ve renkli ışıkların altımda
Şelalenin o muzzam havasında
Ne güzeldir balık yemek
Hele birde yazsa
Ailem yanımdaysa

Yorgunum ama yimede bu yorgunluk dolu günü unutmak istemiyorum.Yarın  ablamın nikahı var.Dügün sonra olcak.Bugün ani bir kararla bir tesadüfle yarına  tarih aldılar.Tarihin gizli yazılmayan kahramanları vardır.Bunlardan biride muhakkak bitmeyen istekleri hiç bir şey beğenmeyen zevkiyle gelinin peşinden koşan gelinin kızkardeşleridir.
Şimdi müsaadenizle gidip hatır için çiğ tavuk yiyeceğim
Dügün dernek ne gerek.
İşte tüm mesele !
Ne gerek var düğüne,berbere,nikah elbisesine !

Eski komşular

Sabah 6 da uyandım erken uyanmak ne güzel ne güzel !Annem  kirazlarını satan komşuya siftah olsun diye Aldığı kirazlar bir muhteşemdi.ablamın ondan yaptığı kek mükemmeldi.akşam yemeğinde dayımlara gittik.pinhamin yitirmeden diye bir parçası var orda bir satır beni hep etkiler abin bile 47 yaşında diye.Dayım 47 yaşında annemin abisi bakalım benim 23 yaşındaki abim 47olunca neler düşüneceğim ,nerede nasıl olacağız.yengemi çok severim.kaktüsleri ve aloe veraları çoğaltmış.balkonunda fesleğenler.1 saksıda bana verdi.bakalım umarım uzun ömürleri olur .dün eski komşulara gittik.hani beraber yiyip içtiğin,kapısına tıklamadan girdiğin,gösteriş yaptığın mükemmel gözüktüğün değil de eksiklerini,borçlarını,kederlerinin bilen.pozlu makinelerde o kıymetli ve sayılı pozları beraber harcadığın.Ama yıllar girmiş en son komşu kızının düğününde bir araya gelmiştik şimdi kızı 3 yaşına girmiş. Şaşırdım, üzüldüm. Hayat seni bir şekilde uzak tutuyor sevdiklerinden.
Bazen tüm mesele zaman ayırmak çok değil 2 saat.uzun zamandır görüşemediğin çocukluk arkadaşını,sana emek veren öğretmenini bir zaman yaşamından geçmiş sana iz bırakmış birilerini bul ve bir kahve iç ☕️ ,bir tepsi kek götür 🧁,bir küçük hediye al 🎁  Bilirsiniz mutlu etmek karşılıklıdır.Mutlu ettikçe mutlu olursunuz.Hatırladıkça,hatırlanırsınız.
Bazen işte tüm mesele bu
Durmak,anmak ve zaman ayırmak.
Zaman sizi sevdiklerinizden ayırmadan siz sevdiklerinize zaman ayırın.

Kuzu yolu

Bir kere daha hayretler içerisinde  kaldım.alışkanlıkların alışılmış  rahatlığını  bırakmanın  kafani baska yöne  çevirmenin  o güzel  dünyasında  dolandım. Her zaman gittiğim  bir yürüyüş  yolu vardı  selvilerden geçen  ve suyu takip eden ama bugün  hep gördüğüm ama hiç yürüyüş  yapmadığım  evimizin  altında  kalan o yoldan yürüdük ablam ve kardeşimle. Ne acaip bir kadın  fotoğrafta  gözükmeyen yaklaşık  6 tane gökdelenin  karşısındaki arsada kuzu otlatıyordu.Kuzular boynunda çanlarıyla asfalt yolda yavaş yavaş yürüyordu.Ne garip bir manzaraydı  dahada garibi  hiç görmedim  daha önce onları. Demek ki evimizin bitişiğinde ki tepeden uzun zamandır  bakmamışım  gerçek  manada.

 Yarın  bir kac  yere hauvanlar için  su kabi koyacağım. Her gün  dışarı  çıkmak  zorunda  kalıyorum  bir sebebten  geçerken  yol üstündekilere bakarım.mahallede bir kedi yavrulamıştı dün  bizim bahçedeydi  bugün  sordum soruşturdum  bulamadım.bir paket mama vermek isterdim.Iyilik yapmaya ihtiyacım  var şu sıralar. Kendimi kokuşmuş iskambil kağıtları  gibi hissediyorum.ordan oraya anlamsızca savruluyorum.

Günler  tek bir saat gibi insafsızca harcıyorum. Uyanmam ve bir şeyler yapmam lazım.düş yakamdan bir dönem trafik lambaları gibi aktif,eski ankesör  kartları  gibi pasif olma durumu!

Bir alıntı koyalım şuraya 

 "insanlar zenginlik elde etmek için zihinsel 

donanım elde etmek için, uğraştıklarından bin kat daha çok 

uğraşırlar; oysa insanın mutluluğu üzerinde ne olduğunun, 

neye sahip olduğundan kesinlikle daha çok katkısı vardır." 

  Arthur Schopenhaurer

Yaşam Bilgeliği Üzerine Aforizmalar 

Bir kitap bir cümle yaşamımızı  değiştirmeli  

Bir yol bir kaç  kuzu umudumuzu artırmalı  bazen

Işte  tüm mesele bu

Kafamızı  çevirmediğimiz 

Bir yöne çevirmek 

Fotoğrafda hiç gökdelen  yok biliyorum. Bir dahaki yürüyüşte  fotoğraflarım.

Inanmasi zor demi?

Belirsizlikler haikusu

".Mutluluğu melankoliden ayıran çizgi, bir bıçak ağzından daha kalın değildir." der Virginia Woolf.

Sahiden bu günleri daha iyi tabir edebileceğim bir söz yok.umutla korku ;sevinçle,hüzün arasındaki ince çizgide dolanıp duruyorum.Bir yandan içinde bulunduğumuz zamanı değerlendirmek istiyor neler yapabilirim,daha iyi bir insan nasıl olabilir,kendimi nasıl geliştirebilirim? Diye düşünürken bir yandan da melankolik bir şekilde takılıp hiç bir şey yapmadan boş boş durasım geliyor.

Galiba belirsizlik insanı çok yoruyor.

Şuraya bu günlerin anısına Haiku'dan uzunca ,nesirden kısaca mısralarımı bırakayım.

"Ah bir Bilsem havanın nasıl olacağını

Korkmayacağım.

Hava kapalıysa sarı yağmurluğum

Ve kırmızı çizmelerimle sokağı aydınlatacağım.

Güneşliyse şayet

O vakit yelpaze mi kapıp 

Anneannemlere koşup

Ördekleri yemleyip

Limonata içeceğim.

Peki ya nasıl olacak bilemezsem

O vakit saklanıp bir kenara

Herkese ve her şeye

Küseceğim."

alıp eline kağıt ve kalemi

Küçükken duvarları korkusuzca karaladığımız gibi karalamalıyız

Defterleri.

Sonra da oh demeliyiz 

Oh be dünya varmış

Iste tüm mesele buymuş.

 

Kendimizle zaman geçirmek

Şu  güzel bahar günü 
Evdeyiz.
Peki neler  yapalım evde?
Size bir kaç fikir
1-uzun zamandır ertelediğiniz etkinlikleri yapabilir.To do list listenizin üzerini karalayabilirsiniz.
Bu çerçevede ben şunları yapıyorum.

• Arama listemde ne zamandır aramadığım görüşemediğim eşi dostu arıyorum.Yaşlılara durum  güncellemesi yapıp evde kalmaları için  uğraşıyorum
• Ingilizce yeni kelime öğrenmek  için Agu diye bir uygulama keşfettim.Onda yeni kelimeler öğreniyorum
  
• Okuyamadığım  kitaplarımı okuyorum.
• Okuduğum  kitaplardan  1000 kitapta  yorumlamadıklarımı yorumluyorum incelemelr ve alıntılar ekliyorum

• Sağlıklı  yaşam için  basit öğle  arası alıştırmalık  tarifleri bakıp not alıyorum.
  
• Blogu boş bırakmamaya yazıları okuyup yorum atmaya çalışıyorum
• Yazar takibi diye bir uygulamadan sözcü,hürriyet vs gazetelerden köşe  yazıları okuyup fikir sahibi olmaya çalışıyorum 

                  

• Picwe adındaki Japon bir sitedenkarekter tasarlıyorum.

Birde Harika bir youtube kanalı Çantada kitap.Ondan sesli kitap dinliyorum.Bilmediğim kaliteli yazarlar keşfediyorum.
     Öyle günleri dolduralım boş geçmesin.Maziye giden bir gemi kalkarken limandan bizde bavullarımızı güzel şeylerle dolduralım diye uğraşıyoruz

 Ve güzel bir anekdot 

Kötü bir süreçten geçiyoruz.Yapmamız gerekenleri yapıp,tedbirimizi alıp dua etmek ve en iyisini ummaktan başka ne yapabiliriz ki?

Iyimser insan kazara nehre düştüğünde banyo yapmaya başlayankişidir. 

O halde hadi suda boğulmaktansa biraz yıkanalım.

Yaşamımızı elden geçirip şükretmediğimiz

Ve şimdi  mahrum kaldığımız onca şeyi düşünüp bir daha başladığımızda neleri değiştirebilir 

Ve neleri daha iyi yapabiliriz 

Bir düşünelim 

Iste tüm mesele bu.

O suda boğuluyor musun?

Yoksa yıkanıyor musun? 

Bir küçük köpekçik vardı

 Bugün iyi ki yaşamışım dediğim bir pişmanlıkla geldim.Zaten tecrübe insanın hatalarına verilen isim değil midir?bugün kü aklımız olsa dünkü yaptıklarımızı yapmazdık peki dünkü yaptıklarımız olmasa bugünkü aklımız olur muydu?

Diyeceğim o ki pişmanlıklar iyidir.ileriki yaşamımızda yaşayacağımız daha büyük olaylardan korur.Bir hayvan sahiplenmek uzun zamandır aklımdaydı.Fakat hiç tecrübesi olmayan biri olduğum için  çok tedirgindim.Bugün  bir vesile ile bir yavru köpeğe göz kulak olmaya çalıştım ama kendi halinde sakince kafasına göre  yaşamayı seven ben için oldukça zor oldu.bunun  köpeğin küçük ve yabancı olması ile alakası elbette vardı  ama ben bir hayvan sahiplenecek nitelikte fedakarlık yapılabilecek özveriye sahip değilmişim.en iyisi konu komşunun kedilerini sevmek,sokaktakilere sür ve mama bırakmaya devam etmek ara sıra barınaklara uğramak.

Yaşam  göğüs kabarta kabarta yapabilirim demek değil yapabilmeyi denemektir.

Ve başarısız olduğunda açıp kollarını başarısızlığa 

Onu sımsıkı  sarıp yeni 

Çözümler üretebilmektir 

Kendini bilmek yada bilmemek 

Işte tüm mesele bu

olmak yada olmamak

güzel bir hafta sonu olmasını ümit ederken ansızın "bunlar başkalarının başına gelir hi hi" dedigim o absürt kara komedilerden birinde buldum kendimi.Aceleyle arabaya binerken cebimden telefon düşmüş ışık hızıyla geri dönmemize rağmen bulamamış önce derin bir umutsuzluğa kapılmış sonrada biraz araştırmayla rahatlayıp bir çözüm bulamamışım.Yaşamım çok sevdiğim bir  film olan truman show gibi bir show olsaydı koltuktan izleyenler bir güzel eğlenir ve reyting artardı en azından fakat kendi dünyasında yaşayan biri olarak neden beeeeen diye haykırmamak işten bile değil işin komik tarafı şuan  ablamın yurt dışından aldığı laptopla yazmak oldukça zor çünkü olmayan harfler için mesela i mesela ö mesela ç noktalama işaretlerini kullanarak yazmak zorunda kalıyorum ki buda ayrı bir dikkat ve beceri istiyor.Yinede öğrendiğim bir kaç bilgiyi sizinle paylaşmak isterim.Iphone olanlara lafım yok "telefonum bul" ile bulsunlar tellerini.Benim lafım çilekeş ve bir o kadar sabırperver Androıd kullanıcılarınaGoogle  cihazımı bul ile telinizin yerini tespit edebilir e devletten kayıp ihbari verebilir.Yine google hesabınızla telefonunuzdaki hesaplarınızı kapatıp güvenle yaşamınızı sürebilirsiniz.Ha birde cihazınızınn İmei numarısını bir yere not emekte fayda var.O ne diye sorarsanız IMEI numarası her bir cihazın kimlik numarası olup tek ve benzersizdir ve 15 haneden oluşur. Cep telefonda *#06# tuşlayarak telefonun seri numarasını (IMEI numarası) tespit edilebilir.

yada en iyisi bir ıphone alın.

Yada daha iyi bir fikrim var!

nokıa 3310 yere düşürseniz dönüp kimse almaz bütün bu işlerle uğraşmak yerine yılan oynarsınız.

Dınlemek yada Dınlememek

Kötü ve yoğun bir gün geçirmişimdir.akşam yemek yemem.Annem fark eder "ne oldu ?" Diye sorar.Istemeye istemeye başıma gelen olayları sinirli bir şekilde anlatmaya başlarım elimde kulaklık vardır .annem ben konuşurken "koparacaksın kulaklığı "der.Ben kulaklığı bırakır anlatmaya devam ederim.Hareretimden kulaklığı alır ve çekiştirmeye devam ederim annem "kopacak şimdi "der.Ben sinirlenir "anlatmayacağım "derim.Ablam olmaz hadi anlat der beni sakinlestirir ve ben oturur anlatmaya devam ederim annem "yine müdahale eder"sesini kıs".Ben sinirlenir "tamam ANLATMIYORUM"der odama giderim.Kulaklık mutlu annemin kuralları gerçekleşmiş benim sorunlarım eşeysiz bir şekilde üreyip çoğalmışlardır.Ne güzel yaşasın kurallar!o hiç yıkılmayan prensipler!Çocuklarına annelik değil gardiyanlık yapan aşırı müdahaleci ebeveynler!Birini dinlemenin ne demek olduğunu bilmek ne büyük  meziyet !En azından yazı yazarken kimse seni bölmüyor.Bölünen konuşman mı yola kan ponpalamakla vazifeli olup onun dışında bütün duygusal yüklemelere maruz kalan kalp mi ?ısviçreli bilim adamları bir araştırsın sonuç mu ?sonuç kimin umrunda.